Vorige week vrijdag heb ik therapie afgezegd, omdat de dagen ervoor steeds voor overvraging zorgden. Ik merkte hoeveel goed het deed om die grens te trekken. Ik heb de hele dag in bed gelegen en vrijwel niets van mijn lichaam gevraagd. ’s Avonds voelde ik weer een beetje ruimte. Dat gevoel had ik de dagen ervoor niet gehad.

De rest van het weekend deed ik het rustig aan. Zondag kwamen Koert, zijn ouders en Liv langs om Koert zijn verjaardag op een rustige manier te vieren. Dat was heel waardevol. Korte, krachtige bezoekjes doen me goed. Ze geven zelfs energie.

Sindsdien let ik beter op mijn grenzen. Die pittige week heeft veel duidelijk gemaakt. Signalen herken ik sneller en daar reageer ik ook op. Dat maakt dat deze week alweer beter voelt. Het blijft wel een uitdaging om mijn grenzen te blijven zien wanneer ik enthousiast ben of ergens zin in heb. Dan ben ik geneigd signalen te negeren. Maar ook dat mag zich gaan vormen.

Woensdag werd ik 32. Een bijzondere en ook gekke dag. Koert en Liv kwamen langs en de verpleging deed hun best om het speciaal te maken. Ik heb er echt van genoten, op de manier die kon. Tegelijkertijd sprak ik die ochtend met de internist. Ik word onderzocht op een chronische aandoening genaamd FMD. Er volgt een CT-scan om mijn bloedvaten in beeld te brengen en te kijken of daar patronen zichtbaar zijn. Dat was lastig om te horen. Voor nu laat ik het zoveel mogelijk los, omdat er nog niets zeker is. Wel heb ik me alvast ingelezen, zodat het later niet als een bom binnenkomt. Komend jaar blijft hoe dan ook een medisch traject.

De verandering in mijn leven blijft een ding. De situatie accepteren zoals die is. Controle loslaten omdat er simpelweg weinig vaststaat. Soms gaat dat goed, soms helemaal niet. Er zit ook rouw in. Rouwen om wat er niet meer is.

Tijdens mijn voortgangsgesprek is mijn behandelplan opnieuw vastgesteld. Groepstherapie is geschrapt; dat is qua prikkels te veel. Fysio, ergo, activiteiten, psycholoog en zwemmen blijven. Daarnaast bouwen we verlof rustig op: eerst een paar uur naar huis, daarna één nacht, twee, drie, vier. Zodat de overgang niet te groot wordt. De ontslagdatum staat voorlopig op 27 maart. Over drie weken evalueren we opnieuw.

Ik kreeg ook de uitslag van mijn psychologisch onderzoek. Dat was spannend. Cognitief testen is confronterend, omdat je merkt wat veranderd is. Concentratie en geheugen zijn geraakt. Toch was de uitslag verrassend positief: ik scoorde best hoog. Alleen mijn aandacht blijft een aandachtspunt. Dubbeltaken zorgen snel voor overvraging. Als wandelen, ademhalen en uitkijken al taken zijn, stapelt het snel op. Maar niets onverwachts. En daardoor sluit ik deze week positiever af dan de vorige.

Morgen is het zover: voor het eerst weer naar huis. Na bijna zeven weken. Heel fijn, en ook spannend. Gelukkig heb ik daarna tijd om bij te komen. En inmiddels leer ik mijn grenzen steeds beter kennen.

Goed weekend 🤍

Liefs,

Beau