De afgelopen dagen waren enorm pittig. De verhuizing naar het Beatrixoord kwam echt binnen. Het is hier veel drukker, mijn dagplanning zit vol afspraken en dat vraagt veel van me. Ik heb veel geslapen, was snel overprikkeld en kreeg daardoor veel hoofdpijn. Ik merkte dat mijn gemoedstoestand hierdoor steeds minder werd. Ik moest bezoek afzeggen omdat ik het niet aankon, zelfs mijn man en dochter.

Donderdag voelde ik me op zich wel goed en liep ik voor het eerst alleen naar de ingang om even naar buiten te gaan. Dat doet me heel goed. Daarna kreeg ik nog een kort bezoekje van een vriendin en merkte ik dat ik qua prikkels oké bleef. Het voelde zo fijn om na vijf dagen eindelijk weer een goed moment te ervaren.

Die dag had ik ook een intakegesprek bij de activiteitenbegeleider. Zij liet me een atelier zien waar mijn dagen deels ingevuld kunnen worden. Ik hou van creatief bezig zijn en dat helpt mij ontspannen. Ik merk dat mijn lichaam sinds het infarct erg op slot zit, dus ontspanning mag ik zeker meer gaan integreren in mijn dagelijkse leven. Ik werd ook echt vrolijk van dat gesprek. Tot nu toe had ik vooral serieuze intakegesprekken gehad over fysio, ergo en psychosomatische begeleiding.

Ik merkte meteen wat dat deed met mijn gemoedstoestand. Ik werd positiever, kon weer wat schakelen en zag alles weer wat lichter. Omdat ik nu voel hoe belangrijk die goede momenten voor me zijn, wil ik extra letten op mijn grenzen, zodat ik ze vaker kan ervaren.

Gisteren kwamen Koert en Liv na 6 dagen weer langs. Ik heb ze woensdag helaas moeten afzeggen omdat ik een hele drukke dag had qua afspraken en nog steeds overprikkeld was. Omdat Liv jong is en natuurlijk niet echt rekening kan houden, durfde ik het risico toen niet te nemen. Hoe moeilijk dat dan ook is. Maar dit heeft mij gisteren ook weer zo’n boost gegeven. Heerlijk om met elkaar te knuffelen en even te spelen. 

De afgelopen jaren heb ik veel gewerkt aan de verbinding met mezelf en mijn lichaam. Ik nam dagelijks de tijd om in te checken: hoe gaat het met me, wat heb ik nodig? Zo trok ik een paar weken geleden ook snel aan de bel bij de huisarts toen ik mijn hoofdpijn niet vertrouwde. Tijdens dit hele proces merk ik dat ik die verbinding even kwijt ben geraakt. Ik vertrouw mijn lichaam niet, ben bang dat er opnieuw iets gaat gebeuren en voel me eerder verdoofd dan echt aanwezig.

Ik voel dat ik dit nu weer rustig mag gaan oppakken. Want ik heb ervaren dat mijn lichaam heel goed weet wat het nodig heeft. Dat is ook precies waar ik anderen de afgelopen jaren in heb begeleid. Het voelt alsof ik dit nu zelf weer in de praktijk mag brengen. Mijn yogamat is inmiddels naar het Beatrixoord gebracht en ik ben weer begonnen met schrijven over wat er in me omgaat.

Fysiek gaat het steeds beter. Mentaal en in de verwerking ligt er nog een weg voor me. Wat het lastig maakt, is dat je dit aan de buitenkant niet ziet. Ik snap heel goed dat dat voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Voor mijzelf is het soms ook nog lastig om er woorden aan te geven.

Maar ik voel ook: dit komt wel. Alles heeft tijd nodig. Geduld is hier zeker één van mijn grootste lessen, al is dat eigenlijk altijd al zo geweest.

Ik wil iedereen echt bedanken voor alle steun. Het is niet normaal hoeveel liefde en betrokkenheid ik voel. Het doet me zó goed om te merken hoe jullie met me meeleven. Daar ben ik enorm dankbaar voor.

Liefs,

Beau 🤍