Het liedje van Nijntje blijft in mijn hoofd hangen. Helaas mocht ik gisteren weer ervaren hoe het is om even teruggefloten te worden. Ik mocht dit weekend eigenlijk even naar buiten voor een uurtje, maar de arts had uit voorzorg besloten dat advies in te trekken.

Ik vond dat niet heel erg. Ik loop nu soms naar de ingang van het ziekenhuis om even een frisse neus te halen. Dat doe ik dan met een rolstoel, zodat het mij ondersteunt tijdens het lopen. En ik kan meteen even zitten en pauzeren zodra ik daar ben. Maar gisteren voelde ik hoe koud het buiten was, en zag ik er echt tegenop om naar buiten te gaan.

Waar ik wél behoefte aan had, dit laatste weekend in het ziekenhuis, was dat de tijd wat sneller zou gaan. Daarom had ik mijn zaterdag best volgepland. In de ochtend kwam mijn tante langs om mijn haar te knippen. Daarna twee uurtjes rust, bezoek van mijn schoonouders, weer twee uurtjes rust, en ’s avonds mijn twee vriendinnen die pizza kwamen eten.

Na het bezoek van mijn schoonouders ben ik series gaan kijken, maar waarschijnlijk waren al die prikkels te veel en heb ik het bezoek niet goed kunnen verwerken. Toen ik later met mijn vriendinnen ging eten, heb ik maar één hap pizza op kunnen krijgen. Ik werd weer heel duizelig en licht in mijn hoofd. Ze hebben me op bed gelegd, en ik ben direct gaan liggen en slapen, met migraine.

Vandaag word ik gelukkig weer oké wakker, maar ik baal natuurlijk dat dit is gebeurd. Zeker omdat ik het zo fijn vind dat mijn vriendinnen langskomen. Toch is het ook goed om mijn grens weer even te voelen en te weten waar die ligt. Het ging namelijk al een paar dagen best goed.

Met fysiotherapie loop ik steeds beter, heb ik al de trap gelopen en kan ik zelf van staan naar liggen op de grond. Met ergotherapie oefen ik dagelijkse taken, zoals een tafel dekken, omdat bewezen is dat dit herstel zo het beste verloopt. Naast de therapie had ik afgelopen week steeds één keer bezoek, en dat ging goed. In het weekend is er geen therapie.

Ik begin nu steeds meer te zien wat mijn ‘handleiding’ momenteel is. Er vallen dingen op die ik nu niet meer kan. Confronterend, want wat eerst mijn kracht was, het empathische vermogen, lange gesprekken, lijkt door de beschadiging weg. Gelukkig is het brein neuroplastisch, en weet ik dat dit goed kan komen. Waarschijnlijk krijg ik hier tijdens de revalidatie hulp bij.

Vanaf morgen krijg ik meer informatie hierover, en ik zal jullie daar de volgende keer in meenemen. Voor nu eerst rust pakken, het laatste dagje in het ziekenhuis ervaren, mijn spullen inpakken, en dan morgen starten aan het nieuwe hoofdstuk.

Liefs,

Beau 🤍