Het is een tijdje geleden dat ik een update met jullie heb gedeeld. Het is namelijk allemaal even wat negatiever geweest. Wat een ontzettende zoektocht is dit.

Ik had mij voorgenomen om de teugels wat los te laten, omdat ik merkte dat ik mezelf in een hoekje drukte door de lat zo hoog te leggen. En wat typisch is voor mij: er is weinig nuance. Of het ene uiterste, of het andere. Dus ik liet alles los.

Ik begon met een creatief project: het fotoboek van mijn dochter. Tussen de therapieën door werkte ik daaraan en dat was heerlijk. Het haalde me uit mijn hoofd. Ik merkte dat ik erdoor ontprikkelde en sindsdien heb ik een fijne, creatieve manier gevonden om tot rust te komen. Die is er gelukkig nog steeds.

Maar ik ging ook zonder plan het weekendverlof in, terwijl we met ons samengestelde gezin waren. Dat was vóór het infarct al best intens, dus ik merkte dat ik al gespannen naar huis ging. Zonder duidelijke structuur, gewoon maar gaan. Wel met wat ideeën, zoals nieuwe kleren kopen voor Liv en even bij het voetbalveld kijken.

Hierdoor liep mijn emmer ongemerkt vol en ging ik steeds over mijn grenzen heen. In het weekend was ik totaal overprikkeld en had ik mezelf niet meer onder controle, ook mijn emoties niet. Dat begint nu steeds duidelijker te worden. Mijn filter, waarmee ik normaal even afstand kon nemen of tot tien kon tellen, is weggevallen. Dat hoort erbij, zeggen ze hier, maar het maakte het thuis ook gespannen. En dat is juist wat ik niet wil.

Ik wil dat mijn gezin gewoon hun ding kan doen, zonder op eieren te lopen. Maar dat gebeurde wel. En dat zorgde voor een nasleep van disbalans: emotioneel, lichamelijk, qua energie en vermoeidheid.

Het was een pittige week. Ik heb veel therapieën moeten afzeggen en raakte mezelf daarin een beetje kwijt. Want wat wil ik graag herstellen. Maar te snel willen zorgt juist voor vertraging. Dat heb ik nu echt ervaren. Ik kwam tot een breekpunt en één ding was duidelijk: dit wil ik niet nog een keer zo meemaken.

Ik heb gereflecteerd, mijn inzichten gedeeld met de specialisten en samen een plan gemaakt met als doel: balans, zowel thuis als in het revalidatiecentrum. Met hun hulp, maar ook met wat voor mij werkt, ben ik sinds een paar dagen actief bezig met mijn grenzen voelen en aangeven.

Dat heeft nu al verschil gemaakt. Ik ben een paar dagen stabiel. Hier werken ze met een stoplichtsysteem en dat heb ik ook voor Liv gemaakt. Ik legde uit dat als mama op oranje of rood staat, ze zich even terugtrekt om weer naar groen te komen. En groen betekent samen spelen en knutselen. Liv vond het een heel leuk systeem. Soms zette ze de pijl zelf alweer op groen, omdat ze wist: als mama terugkomt, is het weer goed.

Afgelopen weekend bracht dat mooie momenten. Kleine, waardevolle stukjes samen met Liv en Koert. Koert en ik hadden besloten om ook samen naar het hotel te gaan. Even 1 op 1 want dat is er weinig. We hebben het ontzettend fijn samen gehad. Als gelukje kregen we een upgrade naar de suite die echt super NAH Proof was. De slaapkamer was afgezonderd van de rest van de ruimte waardoor ik mij kon terugtrekken zo nodig. We hebben gelachen, spelletjes gespeeld en weer verbinding met elkaar kunnen maken. Na een week vol slechte dagen voelde dat zó goed. Die kleine glinsteringen geven mij hoop en vertrouwen.

Tegelijkertijd werd er ook veel duidelijk. Door mijn grenzen te bewaken bleef ik stabiel, maar dat betekende wel dat ik ongeveer 75% van de tijd op mijn kamer zat om te herstellen. Als ik echt luister naar mijn lichaam, kan ik nog maar weinig meedoen in het gezinsleven.

Ik had mooie momenten, maar verder heb ik vrijwel niets gedaan. Alleen herstelmomenten en korte één-op-één momenten.

Dat betekent ook dat mijn doel, weer volledig meedraaien in het gezin, er nog niet is. Mijn ontslagdatum voelt daardoor niet realistisch en er zullen opnieuw keuzes gemaakt moeten worden. Dat ga ik bespreken met de specialisten.

Het positieve is dat ik, door goed naar mijn lichaam te luisteren, weer stabiliteit voel. En ook weer een beetje vertrouwen. Mijn lichaam laat zien wat werkt en dat was ik even kwijt.

Maar het blijft confronterend hoeveel minder ik nu kan ten opzichte van vroeger.

Eén ding is wel duidelijk: dit heeft tijd nodig. Daar mag ik me aan overgeven. En ondertussen blijf ik kijken wat mij helpt om stap voor stap vooruit te gaan.

Het was een pittige week, maar ook een week waarin weer veel duidelijk is geworden. Herstellen is echt vallen en opstaan. En alles wat ik leer, neem ik weer mee deze nieuwe week in.

Liefs,
Beau 🤍