Afgelopen weekend (13 maart) was mijn allereerste weekendverlof. Dit hield in dat ik 2 nachten thuis ging slapen. Nadat ik vorige blog had gedeeld, werd ik opgehaald en kwam ik zo weer in het gezinsleven alsof ik niet weg was geweest. Liv wou trots haar nieuwe kamer laten zien omdat wij de kamers nu hebben omgeruild. Zo slapen wij nu op zolder en kan ik mij daar straks beter terugtrekken. Er moest nog gegeten worden. Eigenlijk vielen we direct weer in oude patronen. 

Het contrast van het revalidatiecentrum naar huis is ontzettend groot. In het revalidatiecentrum draait het echt om mij. Alles mag op mijn tempo. Als ik een tandje lager wil, doen we dat. Ik heb een rode knop voor hulp. Mijn eten wordt gebracht, mijn kamer wordt schoongemaakt. En zo ineens sta ik weer in een woonkamer waar genoeg werk aan de winkel was, heb ik een dol enthousiaste dochter die weer met haar mama alles wilt doen en een man die ook weer blij is dat ik thuis ben en verbinding zoekt. 

Heel eerlijk? Het weekend overviel me. Het was overweldigend dat verschil. Ik ben in het revalidatie centrum veel op mezelf. Ik doe alleen 1 op 1 therapie. Zit weinig bij de groep. En dan ineens zoveel prikkels, informatie en soort van beroep wat op mij werd gedaan. Een mental breakdown kwam zeker aan bod. Op zulke momenten vraag ik mij dan echt af hoe dit ooit goed moet komen. Hoe kun je in godsnaam in een jong gezin herstellen van een herseninfarct. Maar ik schrijf het al.. op zulke momenten wanneer ik er middenin zit. 

Ik wil niet alleen maar negatief klinken. Er zitten zeker mooie momenten weer tussen. Weer samen in slaap vallen. In de ochtend wakker worden omdat Liv weer ontzettend enthousiast de kamer binnen loopt. Onbeperkt knuffelen met z’n allen. Dit waren zeker momenten waar ik ook van heb kunnen genieten. En het nieuwe koffie zet apparaat waar Koert echt de lekkerste cappuccino’s mee maakt! Hier kunnen we erg van genieten. 

Ook kijk ik graag altijd terug op de week. Waar ging het mis. Waar kan ik op letten. Wat neem ik mee naar komende week. Ik zag iets overheersend in de week die is geweest. Ik kwam weer in een oud patroon terecht. Een patroon waarbij ik op zoek ga naar stabiliteit en voorspelbaarheid in wat voor vorm dan ook om onrust weg te nemen. Ik ga theorieën opzoeken, ik ga strakke planningen en regels voor mezelf opstellen. Ik ga ontwijken. Alles om mezelf te beschermen tegen de onrust die ik zo voel. En daar gaat het juist mis. Onbewust zette ik mezelf zo ontzettend klem. Dit zorgt voor veel frustratie, emoties en onbegrip. Naar anderen en mezelf. Dus ik nam deze informatie mee naar de komende week. 

Afgelopen dagen heb ik grotendeels dit kunnen doen. Ik heb mezelf voorgenomen om niks te plannen buiten het therapie rooster om. Ik blijf bij mezelf inchecken hoe ik mij voel. Voel ik mij onrustig? Dan ga ik niet scrollen, ga ik niet mijzelf verplichten (hier kom ik op terug;)) om adem- of ontspannings oefeningen te doen maar ga ik iets doen om uit mijn hoofd te komen. Ik begon met creatieve projectjes. En dat heeft ontzettend geholpen. 

Ik ben zo’n moeder die al 3 jaar een kind heeft maar nog niet aan een fotoboek is toegekomen. Dus dat werd hoog tijd! Ik heb met een soort scrapbook idee nu een begin gemaakt met het fotoboek en wat is dit ontspannen zeg! Lekker scheuren, stickers plakken, lijmen en snijden. Alles komt aan bod. Maar vooral mijn creatieve kant met een visie dat tot leven komt. Ik raak er ontspannen van, mijn hoofd tettert even een tijdje maar dat verwaterd ook vrij snel. Ook bezig met stiften. Simpel voorbeelden van internet namaken helpen om niet teveel na te denken. 

Het verschil is enorm ten opzichte van de week ervoor. De week ervoor moest alles op een bepaalde manier. Stelde ik doelen die helemaal niet nodig of helpend waren. Pakte ik theorieën erbij die nog niet aan de orde zijn en legde ik vooral een druk op mezelf wat niet helpend was. Ik werd getriggerd toen ik in gesprek was met iemand. Ze zei ‘is het ook niet zo dat je infarct nu aan het herstellen is?’ Ja is ook zo! Mijn brein en hele lichaam is nog zo ontzettend hard aan het werk. Dit oude patroon zorgt er weer voor dat ik weer door ga en door ga terwijl dit hele proces mij volgens mij één ding laat ervaren. Vertragen.. 

Wanneer ik het loslaat en mij overgeef aan het moment zoals tijdens het creatief bezig zijn, geniet ik echt van wat ik op dat moment aan het doen ben. Ik ben trots op het resultaat wanneer ik weer een bladzijde leuk af heb gemaakt. Ik ben nergens anders mee bezig dan op dat moment lekker knutselen. Mijn lichaam reageert hier direct op. Wanneer ik mij niet overgeef en alles in hokjes stop, raak ik gefrustreerd. Ben ik ontzettend geëmotioneerd omdat ik snel aan m’n tax zit. Alles behalve helpend. 

Maarja om elke keer maar aan die knutsel tafel te blijven hangen is natuurlijk ook niet realistisch. Maar voor nu, tijdens mijn herstelproces, terwijl mijn brein bezig is met beter worden, is dit voor nu heel fijn geweest. Afgelopen week was stabiel. Ik kreeg weer wat meer ruimte. Heb weinig moeite gehad en dat is fijn. Komend weekend proberen we het weer. 2 nachten thuis slapen. Met de informatie van vorige week, passen we weer het 1 en ander aan. en dan kijk ik zondag weer terug wat ik meeneem naar de volgende week. En wat vooral niet.. 

Zo blijven we lekker op en neer gaan in deze bizarre achtbaan genaamd het leven..

Liefs Beau