‘Ik ben zó ontzettend trots op je’ zei mijn vriendin die mij al 15 jaar kent en altijd voor mij klaarstaat.  

‘Maar waarop?’ vroeg ik haar in tranen. Ze zei dit nadat we samen naar een verzorgingstehuis naast het revalidatiecentrum waren gegaan om een patatje te eten. Ik stelde dat voor omdat ik een paar hele goede dagen achter de rug had.

Afgelopen weekend ging het namelijk zo goed thuis. Ik heb oprecht genoten. Lekker met Koert en Liv gewandeld, lang warm gedoucht (iets wat hier toch anders is) en daarna zelfs nog bij mijn schoonouders geluncht. Toen ik na vier uur teruggebracht werd was ik wel helemaal op. Ik sliep drie uur om bij te komen. Maar na een nacht oké slapen voelde ik mij zondag eigenlijk weer prima.

Ik besloot zondag zelfs naar het dorp te lopen. Vijftien minuten naar de HEMA, met genoeg bankjes onderweg. Gewoon weer even in een winkel staan… dat voelde als pure vrijheid. Net als toen ik weer kon fietsen. Kleine dingen, maar zó belangrijk.

Deze week probeerde ik mijn dagen iets meer te vullen. Elke ochtend een rondje wandelen om het revalidatiecentrum. Met Koert een date bij de hortus. Even het gevoel dat het leven weer iets normaler wordt.

Vanaf dinsdag merkte ik ook dat er weer ruimte kwam voor anderen. Door het mooie weer zat ik vaker in de tuin hier en raakte ik in gesprek met andere mensen. Het voelde goed om weer wat sociaal te zijn.

Donderdag had ik een intensieve dag met drie nieuwe therapieën, waaronder zwemmen. Het zwemmen ging goed, maar tijdens merkte ik dat de verdoofdheid aan mijn linkerkant weer sterker werd. Dat is een symptoom dat ik vanaf het begin al heb, maar het was de laatste tijd meer naar de achtergrond verdwenen. In overleg met de arts is het waarschijnlijk een signaal van mijn lichaam: meer rust nemen.

Na de therapieën kwam mijn vriendin dus langs voor dat patatje. Maar daar werd het ineens te veel. Te veel geluid, te veel prikkels, te veel interactie. Alsof mijn hoofd alles niet meer op een rijtje kreeg. Met een beetje paniek zei ik dat we moesten gaan. Buiten barstte ik in tranen uit. Het blijft confronterend dat dit nu mijn wereld is. Waar ik vroeger zoveel kon, is alles nu sneller te veel. Die avond lag ik om 19:00 al te slapen.

Vandaag merk ik zelf, maar ook de verpleging, dat ik een off-dag heb. Minder contact, korter lontje, veel vermoeidheid en dat verdoofde gevoel in mijn lichaam. Mijn lichaam vraagt rust en daar geef ik vandaag aan toe.

Als ik terugkijk op deze week zie ik ook iets anders. Mijn wereld werd groter. Minder in bed liggen. Elke dag wandelen. Naar de HEMA. Hortus met Koert. Meer contact met mensen. Dat zijn allemaal stappen.

En dat patatje? Dat was gewoon net even teveel.

In het moment zelf is het soms moeilijk om te zien waar de trots zit. Maar als alles weer even landt, zie ik het wel. Dan zie ik hoeveel er al gebeurd is.

Dus vandaag geniet ik van de kleine dingen. De zon. De vogels. En vier nieuwe afleveringen van Married at First Sight Australië op Videoland.

Dit weekend hoop ik weer even vier uurtjes naar huis te gaan. Ik zal luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft. Een goede nacht kan al het verschil maken. Misschien morgen, en anders zondag.

Liefs,  

Beau