Afgelopen weekend ben ik voor het eerst thuis geweest: een half uur in de auto naar huis, een uurtje thuis met Koert en de kinderen, en daarna weer terug. Een hele beleving zo’n eerste keer. Ik kon er nog niet van genieten want het was spannend. Ik wist nog niet precies wat het met me ging doen, want dat merk je pas achteraf.

De dagen erna merkte ik dat mijn lichaam erop reageerde, maar ook dat ik beter begin te herkennen hoe dat eruitziet. Toen de hoofdpijn toenam, nam ik medicatie die ik eventueel extra mag gebruiken. Dempende oordopjes hielpen tegen geluiden die harder binnenkwamen, en ik zorgde vooral voor rust. Zo bleven de naweeën redelijk beheersbaar.

Dit had ik zo nodig! Ik zag het als een nieuwe overwinning en voelde weer hoop. Ik begon alvast uit te kijken naar het volgende weekend, omdat ik meer vertrouwen heb dat het, voor zover mogelijk, ook goed kan gaan. Dat stukje hoop is zo belangrijk. De rest van de week volgde ik mijn therapieën, had ik weinig bezoek en dat zorgde ervoor dat ik een goede week had! 

Tijdens ergotherapie gaf ik aan dat ik graag naar een supermarkt zou willen, omdat dit straks iets is wat ik weer zou willen. Autorijden mag nog niet, dus ik wil dat straks op de fiets kunnen doen als dit nodig is.

Tijdens fysiotherapie heb ik daarom gefietst op het terrein. De therapeut gaf aanwijzingen, zodat ik me kon focussen op balans en trappen. Dat ging heel goed! Het was prachtig weer en voelde weer wat vrijheid. Daarna begon ik op mijn kamer spontaan te huilen. een emotie van opluchting en dankbaarheid. Een stukje vrijheid terug, hoe klein ook, voelde zó goed! 

Donderdag kreeg ik wel weer wat signalen van overprikkeling. Dat was logisch, want er stond veel gepland. Ik had het zien aankomen en kon me eraan overgeven. Ik merk dat ik de signalen steeds beter kan plaatsen. Waar ik eerst overweldigd werd door duizeligheid of spanning, kan ik nu denken: dit is mijn lichaam dat reageert op een grens. Het is een signaal, geen ramp. Door dat perspectief ervaar ik meer rust en herstel ik sneller lijkt het. 

Deze manier van kijken helpt mij. Mijn brein is beschadigd, maar in de eerste maanden is het ook het meest buigzaam heb ik gelezen. Neuroplasticiteit, het vermogen van het brein om nieuwe verbindingen te maken, geeft hoop. Stap voor stap probeer ik nieuwe patronen aan te leren. Uiteraard onder voorbehoud, maar ik merk dat het werkt.

Deze week ging beter dan de vorige: alle therapieën zijn doorgegaan en er waren minder tegenslagen. Meer duidelijkheid & overwinningen, en vooral rust als basis.

Vandaag ga ik weer naar huis, iets langer dan vorige keer is het plan. Zonder de bonuskinderen, dus een andere dynamiek. Ik wil graag met Liv naar de speeltuin, iets simpels en normaals. Ik heb er echt zin in en voel dat ik er nu meer van kan genieten, omdat het vertrouwen langzaam groeit.

Hopelijk wordt dit een nieuwe basis. Vanaf hier stap voor stap verder. Met naweeën en uitdagingen, maar niet meer zoals in de eerste weken. Als het goed is wordt het niet slechter dan het was en ik begin steeds beter te begrijpen hoe ik grenzen kan stellen en keuzes kan maken die mijn herstel ondersteunen. Dat geeft rust. En die nodige hoop waar ik zo goed op ga! 

Fijn weekend 🤍

Liefs, Beau