Het is nu een maand geleden dat ik het herseninfarct heb gehad. Als ik eraan terugdenk, voel ik nog steeds het gevoel dat ik die avond had. Ik weet nog goed hoe alles ging. En nu zijn we alweer (of nog maar 😜) vier weken verder, waarin al veel is gebeurd.

Afgelopen week kreeg ik een boek binnen dat ik deze week aan het lezen ben. Ik heb het bijna uit, omdat het zo interessant is. Het boek gaat over neuroplasticiteit: dat je brein buigzaam is, zelfs na letsel, en dat de eerste drie maanden cruciaal zijn voor herstel. Ik ben daarom dankbaar dat ik direct na opname in het ziekenhuis werd aangemeld voor het revalidatiecentrum en snel daar opgenomen kon worden.

Mijn week bestaat nu uit verschillende therapieën. Afgelopen week is mijn plan concreet gemaakt door het team, vooral gericht op prikkelverwerking, zodat ik het leven als moeder weer kan oppakken. Alles rondom mijn dochter kan ik weer doen: op bed brengen, eraf halen, douchen, omkleden, spelen. Maar ook langere wandelingen maken in het bos hoort daar weer bij.

Ik merk dat overwinningen en plezier enorm veel invloed hebben op mijn herstel en gemoedstoestand. In het boek las ik dat het brein het beste leert en herstelt wanneer je aandachtig, gemotiveerd en betrokken bent. Succeservaringen en plezier maken je gemotiveerder om te oefenen, helpen je nieuwe vaardigheden te leren en ondersteunen de neuroplasticiteit van je brein. Daarom heb ik aangegeven dat ik het traject met plezier wil ervaren. Zo heb ik twee uur per week activiteiten therapie waarin we creatief bezig zijn. Zwemmen wordt opgenomen in mijn fysiotherapie, omdat ik dat leuk vind. En ik heb de scootmobiel van mijn oma naar het revalidatiecentrum laten brengen, zodat ik vaker naar buiten kan. Het lopen gaat goed maar ik word na 200 meter ongeveer duizelig en dan lukt het niet meer en vraag ik teveel van mijn lichaam. Daarnaast pak ik nog steeds rust wanneer nodig, krijg ik bezoek van fijne mensen en probeer ik plezier en geluk uit kleine dingen te halen.

Geluid blijft een trigger, net als veel informatie of dubbel taken. In het begin, toen mijn lichaam nog in overlevingsstand stond, reageerde ik heftig op geluid. Mijn lichaam verstijfde en ik dacht letterlijk: “auw, wat een hard geluid.” Inmiddels heb ik mezelf aangeleerd meer te ontspannen met lichaamsgerichte oefeningen. Wanneer ik een vervelend geluid hoor, accepteer ik het zonder heftig te reageren. Ik zeg in mezelf: “Ik hoor dit geluid, het is vervelend, maar ik laat het mij niet beïnvloeden.” Op deze manier hoop ik dat mijn brein leert dat het ontspannen mag reageren. Ik merk al verschil en hoop dat dit met de tijd nog meer invloed zal hebben op mijn herstel.

Ik heb ook besloten om de medicatie die ik tot nu toe slik ga afbouwen. Ik nam paracetamol in combinatie met tramadol, naast mijn bloedverdunner die ik sowieso moet blijven gebruiken. Het hielp goed bij mijn hoofd- en nekklachten, maar dit medicijn heeft ook veel nadelen.

Het is daarom tijd dat mijn lichaam dit ook weer zelf oppakt. Ik ben nu aan het afbouwen en probeer dit de komende weken te doen, tegelijk met mijn herstel. Gelukkig houden de specialisten hier goed toezicht op, en ik let zelf ook goed op hoe het gaat.

Volgend weekend ben ik van plan om een paar uur naar huis te gaan. Nu is het nog te snel, en dat risico wil ik niet nemen. Ik merk dat kleine overwinningen me zo goed doen, dat ik nog even geduld moet hebben. Komende week wil ik nog meer vertrouwen opbouwen in mijn lichaam, meer overwinningen behalen, zodat ik er helemaal klaar voor ben om te ervaren hoe het is om naar huis te gaan en daar een paar uur te zijn. Daarom zijn Koert en Liv deze ochtend weer gezellig hier gekomen. Dat was heel fijn!

Ik merk dat mijn emoties redelijk stabiel zijn. De kaartjes die ik nog steeds ontvang, geven me enorm veel steun. Het lijkt alsof de ‘positive vibes’ en ‘zonnestralen’ op de kaartjes ook deze energie met zich meebrengen, samen met de energie van de liefdevolle woorden die erop geschreven zijn. Echt zo lief! En dus heel helpend!

Ik ga genieten van een weekend vol fijn bezoek, maar ook zeker van rustmomenten, en dan weer een week tegemoet vol therapie en hopelijk overwinningen zodat ik volgend weekend een paar uur naar huis kan.

Liefs,

Beau 🤍