Ondertussen lig ik alweer elf dagen in het ziekenhuis. Aanstaande maandag word ik overgeplaatst naar het revalidatiecentrum. Met behulp van allerlei specialisten wordt daar een plan opgesteld en krijg ik te horen hoelang dat gaat duren en wanneer ik met ontslag mag en weer naar huis kan.

Het is zo’n vreemd besef dat ik nu geen deel uitmaak van het dagelijkse leven. Ik vind dat ook spannend: hoe gaat dat er straks uitzien? Gaat het lukken om weer mee te doen, of zal het echt aanpassen worden? Ik probeer er zo min mogelijk bij stil te staan en elke dag te focussen op groei.

Afgelopen week had ik al een soort knop omgezet en heb ik elke dag fysiotherapie en ergotherapie gehad. Ik zie nu al een groot verschil ten opzichte van vorige week. Ik begin te wennen aan de verdoofde linkerkant en heb geleerd om tegen te bewegen bij de afwijking naar links. Zo houd ik mezelf beter in balans en lukt lopen alweer aardig goed.

Ik merk nog steeds hoeveel energie alles kost. Na elke activiteit moet ik echt weer liggen. Als ik een tijdje zit, begint het in mijn nek te drukken. Ook dit zal tijd nodig hebben. Ik moet me hier opnieuw aan aanpassen, denk ik.

Ondertussen blijven er lieve kaartjes en cadeautjes binnenkomen. Zó lief, die steun. Het motiveert enorm. En jeetje, wat heb ik een respect gekregen voor de mensen hier in het ziekenhuis. Ik ben super tevreden over de hulp, steun en adviezen. Echt heel fijn.

De dagen gaan hier best snel. Er is veel structuur en regelmaat en ik merk dat ik daar goed op ga. Naast het rusten staat er ook van alles gepland, waardoor de dagen prima verlopen. En als er toch even wat ‘lege’ momenten zijn, heb ik inmiddels een kist vol activiteiten: schilderen, kleuren, éénpersoonsspelletjes of armbandjes maken.

Ik merk dat ik toe ben aan het Beatrixoord. Ik wil graag echt aan de slag en straks weer meedraaien in het dagelijkse leven. Ik ben ook gewoon nieuwsgierig hoe dat zal zijn. Komend weekend ben ik nog in het ziekenhuis. Ik krijg nog wat bezoek en mag zelfs even een uurtje weg van de arts. Even in de rolstoel naar buiten, ergens naartoe wandelen. Zin in!

Liefs,

Beau 💛