Negen dagen later lig ik nog steeds in het ziekenhuis. Ik heb ontzettend veel lieve berichten gekregen. Ook reacties waarin jullie zeggen hoe fijn het is dat ik dit deel. Juist om de tijd te vullen én om het voor mezelf te verwerken, vind ik het fijn om alles op te schrijven en te delen.

We zijn nu dus negen dagen verder en ik lig eigenlijk te wachten op de overplaatsing naar het revalidatiecentrum. Die staat gepland voor maandag 26 januari, maar stiekem hoop ik dat ik iets eerder mag.

De afgelopen week was een rollercoaster. Eerst stond ik volledig in de overlevingsstand en voelde ik vrijwel geen emoties. Het was een enorme schok en alles ging zo snel. Na een paar bezoekjes en een fragment op SBS6 over, heel toevallig, herseninfarcten bij jonge mensen, kwam het besef pas echt binnen.

Ik laat alle emoties er zijn. Ik weet dat dit ruimte vrijmaakt. Tegelijk maak ik me zorgen over mijn man en over thuis, maar ik weet ook dat we een heel fijn netwerk hebben dat ons hierin steunt. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Ik hoor steeds hoe bijzonder het is dat ik dit heb gekregen en dat ze er onderzoek naar blijven doen. Ondertussen slik ik veel medicatie, zoals bloedverdunners, paracetamol en tramadol. Dit verlaagt het risico op een nieuw infarct en helpt bij mijn hoofd- en nekklachten.

De dagen in het ziekenhuis gaan eigenlijk best snel. Er is veel aanloop van de verpleging, fysiotherapie en ergotherapie. Daarnaast heb ik ook bezoek ontvangen. Toch merk ik dat dit veel energie kost. Mijn lichaam is echt door de war geschopt, dus ik moet opnieuw mijn grenzen leren kennen. Ik ben daar al een paar keer overheen gegaan en lig dan de rest van de dag in een donkere kamer, met migraine en overprikkelingsklachten.

Ik snap waarom ik nog niet naar huis mag. Als je nagaat dat mijn eten, drinken, medicatie, schoonmaak etc. allemaal voor me geregeld wordt, en ik alleen hoef te letten op bezoek, zelfzorg en therapie, kost dat al ontzettend veel energie.

Ik merk wel dat er deze nieuwe week een knop is omgegaan. Hoe fijn ik het ook vond dat al mijn lieve vriendinnen en familie langskwamen, het kost me enorm veel energie. Daarom kies ik er vanaf nu voor om minder bezoek te ontvangen en mijn energie vooral te richten op mijn herstel.

Net zo uniek als het krijgen van dit infarct is geweest, zo wil ik ervoor zorgen dat mijn herstel ook uniek verloopt. Ik voel een enorme motivatie, maar daar moet ik ook voor waken. Dat zal ongetwijfeld een valkuil worden. Gelukkig heb ik genoeg specialisten om me heen die me daarin begeleiden.

Liefs,

Beau 🤍