Ik deelde eerder het praktische verhaal rondom mijn herseninfarct. Het is gek hoe alles is gelopen, maar daar is verder niets meer aan te doen.

Ondertussen heb ik bevestigd gekregen dat ik daadwerkelijk een herseninfarct heb gehad. Er is een scheurtje ontstaan in de bloedvatwand bij mijn kleine hersenen en hersenstam. Het werd uitgelegd alsof er aan de achterkant van je nek een snelweg loopt, met aan beide kanten verkeer. Die “wegen” regelen van alles in je lichaam, maar er zit nu een beschadiging, waardoor sommige dingen niet goed geregeld kunnen worden. Zowel lichamelijke functies als cognitieve functies. Met bloedverdunners moet dit zichzelf herstellen. Over drie maanden krijg ik opnieuw een MRI-scan, zodat ze kunnen zien hoe het scheurtje zich heeft hersteld.

Ondertussen is het besef echt binnengekomen. Mijn leven gaat er anders uit komen te zien. En ook al zal ik lichamelijk progressie maken, cognitief zal het waarschijnlijk anders blijven. Dat betekent dat je het aan de buitenkant misschien niet meer ziet, maar van binnen wel. Dat heb ik eerder ervaren tijdens mijn burn-out.

Ik geef toe aan alle emoties die er zijn. De ene dag voel ik me oké, omdat ik een goede dag heb met lichaamsgerichte oefeningen en weer iets meer kan. De andere dag ben ik ontzettend verdrietig. Ik denk aan alles wat anders zal zijn. Ik denk aan mijn identiteit, die opnieuw gaat veranderen. Toen ik net bevallen was, belandde ik ook in een identiteitscrisis. Ik kon niet meer zijn wie ik daarvoor was en dat maakte me intens verdrietig. En nu is dat er weer. Want wie ben ik zonder datgene waar ik me aan vasthoud?

Misschien mag ik daar opnieuw achter komen. Ik probeer uit de slachtofferrol te blijven, maar soms vraag ik me af waar ik dit aan heb verdiend. En soms mag je daar ook even zijn, toch? Tegelijkertijd denk ik aan Liv. Dat ik voor haar een voorbeeld mag zijn. Dat ik haar mag laten zien dat je met tegenslagen anders om kunt gaan. Dat je er sterker uit kunt komen. Door haar dat te laten zien, blijf ik het ook tegen mezelf zeggen.

Dat alles zo onzeker is, maakt me verdrietig. Je relaties, je werk, je manier van leven zullen veranderen en zich aanpassen aan vertragen en minder kunnen. Ik hoop dat het me geen gevangen gevoel gaat geven. Ik laat deze gedachten en gevoelens er zijn, zodat ik ze erken. Ik wil dat alles er mag zijn, in plaats van alleen maar positief denken. Dit hoort erbij.

En toch hoor ik gelukkig steeds een zacht stemmetje dat zegt: dit gaat goed komen, we gaan een manier vinden. Daar ben ik dankbaar voor. Ik geloof oprecht dat ik het afgelopen jaar, in mijn ondernemerschap, al veel heb geleerd wat ik hier nu kan toepassen. Qua mindset en omgaan met tegenslagen. Alsof ik me hier onbewust op heb voorbereid. Hoe gek dat ook klinkt. Gelukkig maar, want zonder dat stemmetje was dit zoveel zwaarder geweest. En dat stemmetje mag straks weer meer ruimte innemen, zodra alles wat er ook is erkend mag worden. Zo zal ik de komende tijd door het leven bewegen: met ups en downs.

Ik merk hoeveel steun ik ervaar. Ik ben degene met het infarct, maar het voelt oprecht alsof ik dit niet alleen draag. Alsof ik in die zin gedragen word in dit proces. Dat maakt me enorm dankbaar. Zoveel lieve woorden en steun. Dank jullie wel allemaal.

Liefs,

Beau 🤍