Vanuit mijn ziekenhuisbed in Groningen schrijf ik het verhaal dat ik nog steeds bizar vind om te typen. Als iemand mij twee weken geleden had gezegd dat dit mijn situatie zou zijn, had ik diegene voor gek verklaard.

Het begon op tweede kerstdag. Mijn oma overleed vrij plotseling. Ze was op leeftijd, zorgde niet heel goed voor zichzelf en werd aangetroffen in haar appartement. Het was een bizarre dag waarin ik mijn moeder moest vertellen dat haar moeder was overleden, omdat ze de telefoon niet opnam. Daarna moesten we de uitvaart regelen en direct kijken wat er allemaal geregeld moest worden.

Na deze dag kreeg ik hoofdpijn. Dat leek me logisch, want het was nogal hectisch geweest. Een paar dagen later hield het echter aan en besloot ik de dokter te bellen. Ik heb immers weinig tot geen last van hoofdpijn, dus dit voelde niet helemaal kloppend.

De dokter keek even en gaf op basis van mijn klachten aan dat het waarschijnlijk te maken had met een spieraansluiting in mijn nek. Twee à drie dagen paracetamol en ibuprofen slikken en dan zou het wel overgaan.

Na vier dagen was het er nog steeds. Ik ging het weekend in en besloot te stoppen met pijnstilling, omdat ik daar eigenlijk niet zo’n fan van ben. Helaas hield ik het tot zondag vol en moest ik weer beginnen. Het was niet te doen zonder.

Op basis daarvan besloot ik de huisarts opnieuw te bellen. Ik werd telefonisch doorverwezen naar een fysiotherapeut die gespecialiseerd was in hoofdpijn. Ik kon diezelfde dag nog terecht. Hij kon mij precies vertellen om welke spier het waarschijnlijk ging en zou alles losmasseren. Dat deed hij ook. Ik vertrok en voelde dat er inderdaad iets was veranderd. Ik had hoop.

De dagen erna ging ik op een workation met andere ondernemende vrouwen. Ik had ze al ingelicht over mijn situatie, maar ze waren super steunend en lief. Ze zeiden dat ik altijd mijn eigen planning kon volgen en lekker op bed kon rusten als dat nodig was. Ik heb genoten en me gedragen gevoeld tijdens deze dagen, maar de pijn werd erger. Mijn nek- en hoofdpijn bleven aanhouden.

Toen ik weer thuis was, bracht ik de avond daarna mijn dochter naar bed. Mijn man was naar zaalvoetbal gegaan. Ik deed onze routine en ging op de gang zitten, zodat ze in slaap kon vallen met mij in de buurt. Na een tijdje begon ik sensaties in mijn lichaam te voelen. Ik werd enorm duizelig, kreeg een druk achter mijn oog en raakte in paniek. Ik liep naar beneden en belde meteen de spoedhulp. Er klopte iets niet.

Mijn man kwam thuis en even later kwamen er twee specialisten langs om mij te controleren. Op het moment dat zij aankwamen, was ik onder begeleiding naar de wc gegaan en kwam ik strompelend terug naar bed. Ik begon ontzettend te braken. Daarna werd ik gecontroleerd. Ik vertelde over mijn klachten, waaronder dat mijn linkerkant van mijn lichaam was gaan slapen: een doof gevoel. De controles gaven volgens hen niks geks aan. Misschien was de pizza verkeerd gevallen. Dat kon hyperventilatie, het dove gevoel en het braken verklaren. Ik kreeg het advies om de komende dagen rust te nemen en het even af te wachten.

Het hele weekend heb ik in bed gelegen en eigenlijk alleen maar geslapen. Overdag en ’s nachts, aan één stuk door. Maandagochtend besloot ik opnieuw de dokter te bellen, want ik vertrouwde het niet. Het voelde zo vreemd om alles zo te ervaren en het was voor mij totaal onverklaarbaar.

Ik mocht die ochtend direct langskomen en de dokter zag me aankomen lopen. Hij schrok. Hij zei dat dit niet klopte. Ik vertelde mijn ervaring van vrijdag. Hij gaf aan dat hij het ziekenhuis wilde bellen voor controle, omdat het hem geen goed gevoel gaf.

We konden direct terecht en ik ging snel door allerlei onderzoeken: CT-scans, echo’s, bloedprikken en daarna nog een MRI. De uitslag…

Ik bleek die vrijdag, toen ik zo duizelig was en zo had gebraakt, een herseninfarct te hebben gehad. Bizar om die woorden van een arts te horen. Op zo’n jonge leeftijd komt dat amper voor. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Blijkbaar kan dit dus gebeuren zonder duidelijke aanleiding.

Ik lig ondertussen al vijf dagen in het ziekenhuis. Ik word elke dag gecontroleerd. De klachten zijn er nog steeds. Mijn linkerkant is verdoofd, ik heb nek- en hoofdpijnklachten en een kleine afwijking naar links. Ik krijg lichaamsgerichte therapie en sta op de wachtlijst voor het Beatrixoord om te revalideren.

Wat een besef krijg je hierdoor ineens. Een realitycheck van hoe dankbaar je mag zijn voor een lichaam dat alles kan en doet. Niet de moeder en partner kunnen zijn die ik wil zijn. Niet naar buiten kunnen om te genieten van de frisse lucht. Lieve mensen om je heen hebben verzameld waar je steun uit kan halen. Niet meer even een wandeling in het bos kunnen maken, iets wat ik zo fijn vind. Neem niets voor lief, want ik ben het levende voorbeeld dat alles ineens anders kan zijn.

Ik zeg altijd dat alles gebeurt met een reden. Op zich mocht ik na een stressvol jaar best even op de rem trappen, maar de reden achter deze situatie moet nog blijken.

Ik blijf positief, heb hoop in het herstel en ga mijn uiterste best doen. Ik ben in ieder geval enorm dankbaar voor mijn lieve man, schoonouders, moeder, zus, broer en alle lieve vriendinnen. En ook voor alle lieve berichten die ik heb mogen ontvangen, uit de meest onverwachte hoeken.

Liefs,

Beau 💛